TUCSON - VAHŞİ BATIDA KONFERANS MACERASI

2017 yılı eğitim bütçesini hazırlarken Entegre Lojistik Destek Bölümü'nün katılım sağlayacağını duyduğum konferans etkinliğine bizim bölümden de birilerinin katılması gerektiğini müdürüme söylediğimde aldığım yanıt sevindiriciydi. Konferansın konusu lojistik veri tabanı yönetim sistemi olduğu için benim katılmam uygun görünüyordu. 

Konferans, üretici firmanın merkezi konumundaki ABD'nin Arizona eyaletinin Tucson şehrinde yapılacaktı. Hayatımda ilk defa Amerika kıtasına ayak basacaktım, Kolomb'dan yalnızca 525 sene sonra.

Almanya pasaportum ABD'ye girişte kolaylık sağlayacak mıydı? Bel fıtığından ara sıra çektiğim ağrıyla uzun süreli uçak yolculuğu bana ne kadar kötü gelecekti? İkinci soru zamanla çok önemsiz bir hâle geldi, şirket beni yurt dışına etkinliğe gönderiyor, belim kopsa da giderim. ABD'nin ESTA kapsamına aldığı ülkeler arasında Almanya da olduğu için küçük bir ücret karşılığında kısa süreli vize alabildim. Herhangi bir görüşmeye girmeden hatta yerimden kalkmadan ABD Dışişleri Bakanlığı Gümrük İdaresi'ne ait çevrim içi uygulamaya girerek hallettim.

Fas'ın Marakeş bölgesine bağlı Atlas Okyanusu kıyısındaki Safi, İsrail'in Tel-Aviv, İran'ın İsfahan, Pakistan'ın sanayi kenti Gujranvala, Çin'in Nankin ve Meksika'nın Tijuana kentleriyle yaklaşık olarak aynı paralelde bulunan Tucson, Arizona çölünün ortasında ve Meksika sınırındaki Nogales'e bir saatlik araba mesafesinde bir şehir. Ekim ayı sonunda Ankara soğumuşken Tucson'da yaz devam ediyor. Gerçi orada kış diye bir mevsim var mı ona bile emin değilim. Demek oluyor ki İstanbul ve Houston aktarmalı uçuşumda mevsimler değişecek ve bagajımı hava şartlarına göre çeşitli seçenekleri hesaba katarak geniş tutmalıyım.

---

21 Ekim'de Esenboğa'da ekiple buluşup İstanbul uçağına bindik. Yolculuğumuzun ilk etabı Atatürk Havalimanı'nda sona erdi. Esas yoracak etap bir sonraki, yaklaşık 13 saat süren Houston yolu. Dünyanın dönüş açısı ve hızı, bizim eğik atışı misali Kuzey Kutbu'na yaklaşarak uçmamızı gerektirdi. 

Sana dün bir tepeden baktım aziz Grönland!

Gün ışığıyla beraber hareket halinde zamanı geriye sararak Amerika kıtasına ayak bastıktan sonra onlara göre kısa ama bizim en uzun iç hat uçuşumuzdan yarım saat kadar daha uzun süren bir seferle Tucson uluslararası havalimanına indik. (İstanbul-Hakkâri iki saat on beş dakika sürerken Houston-Tucson iki saat kırk dakika)

Konferansın başlamasından bir gün önce gelip sabaha doğru otelimize yerleştik. Kahvaltı için otelin restoranında buluşma saatine karar verip kendimize uçuş sersemliğini atlatma fırsatı vermek için odalarımıza çekildik. Kahvaltı sonrası otelden araç kiralayıp etrafı dolaşalım dedik. Tucson şehir içi büyük olmasa da gezebileceğimiz yerler arasında mesafeler çok uzak, arabasız hareket etmek mümkün değil.

Ne kadar gerçek bilemiyorum ama buradan yurt dışına kaktüs tohumu kaçırmak suçmuş ve yakalanırsanız cezası büyükmüş. Meksika sınırına doğru kentin güneyi alabildiğine çöl ve sanki kaktüs tarlası. En küçük türlerinden dört katlı apartman yüksekliğindeki kaktüs türlerine kadar...

Gezdiğimiz bölgeye yakın bir doğa parkı ve müzesi olduğunu öğrendik ve yönümüzü oraya çevirdik. Önce müze binasını gezelim dedik. Müze dediğime bakmayın aynı zamanda hayvanat bahçesi. Doğal yaşam alanları bu bölgeler ve Arizona eyaleti olan hayvanlar bize camlar arkasından göründüler. Kurbağalar, yılanlar, tarantulalar... İrkilmemek mümkün değil.

En ilgimizi çeken obje Dünya'dan hatta Güneş'ten bile daha eski şey olarak tanımlanan, bir meteordan kopup geldiği düşünülen taş. Arkasına konulduğu cama delik açılmış ve ziyaretçiyi Dünya'nın en eski şeyine dokundurmak için çağırıyor.

Binadan çıkıp açık havadaki parkur boyunca yürümeye başladık. Çöl hayvanlarıyla karşılaştık tabii korumalı yaşam alanları içindeler.  Ceylanlar, sırtlanlar, vaşaklar, kemirgenler, yılanlar ve ziyaretçilere olağanüstü güzel bir seyir zevki sunan kartallar. Üç görevlinin komutlarıyla havalanıp adeta aralarında uçarak oyun oynayan doğa harikaları.

Ertesi sabah kalkıp otelde kahvaltımızı yaptıktan sonra konferansın düzenlendiği toplantı salonlarına geçtik. Otel dışında sabahın erken saatlerinde bile 30 dereceleri görürken toplantı salonlarını 18 derece civarında tutmayı buralılar çok sevdiğinden üzerime bir mont almam gerekti. Konferansa Türkiye'de aynı sektörde olduğumuz bir firmanın ekibi de katılmıştı ve hemen tanışarak sıkı sohbetlere daldık.

Akşam konferansın ilk gününü tamamlarken iki ekip birlikte dışarı çıkıp gezme kararı aldık. Önceki gün kiraladığımız yüksek motor hacimli kamyonetimize diğer ekibi de ekleyerek dışarı çıktık. Buralara gelince nereye gidilir, tabii ki en yakın Apple Store'a. Benim cep telefonlarına karşı herhangi bir ilgim olmamasına rağmen grup kararına uymak durumunda kaldım. Onlar dükkânı talan ederken ben dışarıda güneşli havanın tadına baktım. 

Tadına bakmak demişken insan güneşle doymuyor. Acıkmıştık ve şehre bağlanan yol üzerinde bulunan ve önceden tavsiye aldığımız Meksika restoranına girdik. Garsondan olabildiğince en az acı olan yemekleri saymasını istedim. Az baharatlı olduğunu iddia ettiği tavuklu pilavı önerdi. Baharat seviyesi beni terlemekten üstümü başımı çıkarmamı engellemedi. Ama lezzetliydi.

Konferansın ikinci ve son gününde diğer ekipten sohbeti koyulaştırdığımız arkadaşımla öğle arasında otelin açık hava havuzunda keyif çattık. Etkinliğin tadını galiba en çok biz çıkardık. 

Konferans etkinliği kapsamında özel bir geceden bahsedilmişti. Gelen konuklara güzel bir vahşi batı gecesi düzenlenmişti. Açılışı kızılderili müziği eşliğinde kokteylle yaptık.

Otelin arka bölgesinde, kısa bir yürüme mesafesindeki alana vahşi batı filmlerindeki gibi gayet profesyonel gözüken bazı dekor unsurlarını kullanarak güzel bir ortam yaratmışlar. Bir tarafta iki kişinin karşılıklı veya bir makineyle düello yapabileceği bir alan. İnsanlar çoktan sıra olmuşlardı, bize kahkahalar eşliğinde keyifle izlemesi kaldı. Diğer tarafta bar kapısıyla giriş yapılan ahşap binalar. İçeriden biramızı alıp geceyi başlattık. Ortaya kurulan sahne ve etrafına yarım ay şeklinde dizilen masalar ve banklar gösterinin şenleneceğinin işareti.

Üç büyük mangalda etler pişmekte, her biri pişme seviyesine göre ayarlanmış. Az, orta veya çok pişmiş isteyenler sırasını belirlemeye başlamıştı. Türk insanı olarak ekibin çoğunluğu çok pişmiş sırasına girdiler, benim gibi düşünen iki kişi ise orta pişmiş sırasına girdi. T-bone bifteklerimizi alarak masalara yerleştik.

Bir et bu kadar mı lezzetli olur? Konukların tek tabakla yetinmediğini gördüğümde rahatladım ve tekrar sıraya girdim. Sonra bir daha... Aah ah! Harika bir konferanstı.

Geceyi sahne şovlarıyla tamamladık.

---

"Yalnızca anıları al, yalnızca ayak izlerini bırak."

Şef Seattle